Het applaus is nog maar net gedoofd of ieder afzonderlijk lid van het publiek draait zich naar een ander met de vraag: “En? Wat vond t ge ervan?” Ik stel u voor: het esthetische smaakoordeel. In het beste geval overvalt deze vraag u, heeft u zich geen moment afgevraagd wat u dacht en of u überhaupt nog dacht (misschien bent u zelfs wel voor lange tijd vergeten ademen). Het hele stuk lang bent u zich niet bewust geweest van uzelf. Dit is echter het ideale scenario, dat dus, net als de meeste zaken met het etiket ideaal, zeer uitzonderlijk is. De laatste keer dat ik zo’n ervaring had, was in september bij de voorstelling Truth or dare , Britney or Goofy , Nacht und Nebel , Jesus Christ or Superstar van Lies Pauwels in Hetpaleis . Die voorstelling nam mijn geest zo volledig in dat ik pas de volgende dag kon zeggen wat ik ervan vond. Zo’n ervaring kan totaal verpletterend zijn. Dit is dan wat men een catharsis noemt. Is dat dan het ultieme doel van theater, de catharsis?...
