Procesevaluatie

Het medium Blogger heeft ervoor gezorgd dat ik op een totaal andere manier heb moeten werken dan vorig jaar toen we een essay schreven. Ik heb meer geschreven, maar minder nagedacht. Een essay dwingt je tot diepgang. Dat komt omdat je werkt aan een groter geheel. Alles hoort samen en je probeert het hele werk min of meer op een lijn te krijgen.

Bij een blog is dat veel minder. Je werkt steeds aan een kleiner geheel. Het gevaar is dat je posts te oppervlakkig worden dan of dat je geen linken meer ziet. Ik merk dat bij mezelf ook. Hoewel ik geprobeerd heb oppervlakkigheden te vermijden, ben ik er zeker van dat ik mijzelf over de blogposts heen en tussen de reacties door wel een aantal keer heb tegengesproken. De blog nodigt immers niet uit tot je eigen posts een tijd later nog eens opnieuw te lezen en te overdenken. Misschien is dat eigenlijk ook niet echt een ramp, bedenk ik mij nu. Nietzsche sprak zichzelf ook tegen. Hij schreef ook maar korte aforismen. Ik denk dat Nietzsche een goede blogger was geweest.
Ik weet niet of ik zelf echt een goede blogger ben. Ik denk dat ik te traag werk daarvoor en alles te uitgebreid wil bespreken. Het is ook daarom dat ik het aantal minimale posts niet bereikt heb.

Misschien was die minimale hoeveelheid een iets te ambitieuze opdracht. Dat lijkt me alleen maar mogelijk als je korte posts schrijft. Het was niet alleen een tijdsgebrek dat me het minimale aantal niet heeft doen halen, maar ook de opdracht zelf. Niet over elke filosoof kan ik iets zinvols schrijven. Kant bijvoorbeeld hebben we zo beperkt behandeld dat ik maar weinig over hem te zeggen had. Dan schrijf ik liever een iets langere en diepgaandere post over Hegel of Nietzsche.

Het fijne aan de blogs vind ik wel dat ik ook kan zien waar medeleerlingen aan werken en hoe zij denken over bepaalde filosofen. Dat was vorig jaar niet. Je leest op het einde van het jaar het essay van één andere leerling en dat is het. De rest van het jaar weet je niet wat je klasgenoten doen. Nu vond ik dat wel een verrijking. Als ik lees wat anderen schrijven kom ik zelf op nieuwe ideeën.
Het is wel spijtig dat er weinig gebeurd is in de reacties. Dat leek me een fijne manier om die verrijking wederzijds te maken. Terechte kritiek of kritische vragen krijgen op wat je schrijft is erg waardevol. Op heel mijn blog staat er helaas geen enkele reactie van een medeleerling.

Hoewel ik lang heb moeten zoeken naar een manier om met de blog om te gaan, moet ik toch toegeven dat de blog zijn waarde heeft. Blogger is misschien niet het juiste forum, maar ik zou niet meteen het kind met het badwater weggooien. Er zijn wellicht nog andere (gebruiksvriendelijkere) fora.